হোমেন বৰগোহাঞি

ৱিকিউদ্ধৃতিৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
হোমেন বৰগোহাঞিৰ আলোকচিত্ৰ


হোমেন বৰগোহাঞি (ইংৰাজী: Homen Borgohain;১৯৩২ – ২০২১) অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে অসম চৰকাৰে তেওঁলৈ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা আগবঢ়োৱাৰ উপৰিও অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাকে ধৰি অসংখ্য বঁটা-বাহনেৰে তেওঁৰ অৱদানক স্বীকৃতি জনোৱা হৈছিল। পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে বৰগোহাঞিক ১৯৭৮ চনত অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। হোমেন বৰগোহাঞিয়ে ২০০১ আৰু ২০০২ চনত সাহিত্য সভাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল৷

উদ্ধৃতিসমূহ[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]

  1. নৈতিক অৰ্থত জীৱনৰ লক্ষ্য হ'ল মানুহৰ সেইবোৰ গুণৰ বিকাশ সাধন কৰা— যিবোৰ গুণে মানুহক ব্যক্তি হিচাপে এজন আদৰ্শ মানুহ আৰু সমাজৰ সদস্য হিচাপে এজন আদৰ্শ নাগৰিক হোৱাত সহায় কৰে।[১]
  2. জীৱনত সুখী হোৱাৰ আৰু সফল হোৱাৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল কিবা এটা লক্ষ্য ঠিক কৰি লৈ সেই লক্ষ্যত উপনীত হ'বৰ কাৰণে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰা। লক্ষ্যত উপনীত হ'ব নোৱাৰিলেও কোনো ক্ষতি নাই। কিবা এটা উদ্দেশ্য আগত ৰাখি কৰা কঠোৰ পৰিশ্ৰমেই জীৱনটো অৰ্থ-পূৰ্ণ কৰি তুলিব আৰু চৰিত্ৰক গঢ় দিব।[১]
  3. শৰীৰৰ বিকাশৰ কাৰণে যেনেকৈ পুষ্টিকৰ সুষম আহাৰৰ প্ৰয়োজন, মনৰ বিকাশৰ কাৰণে পুষ্টিকৰ মানসিক আহাৰৰ প্ৰয়োজন তাতোকৈ কোনো গুণেই কম নহয়। মনে তাৰ আহাৰ সংগ্ৰহ কৰে ঘাইকৈ অধ্যয়ন, আলোচনা আৰু সৎ-সংগৰ পৰা।[২]
  4. জীৱনটোও এক প্ৰকাৰৰ পৰ্বত আৰোহণ। অসীম দুখ-কষ্ট আৰু দুৰ্লংঘ্য বাধা আছে কাৰণেই সি ৰোমাঞ্চকৰ।[৩]
  5. কাম কৰা মানেই জীৱনৰ এটা উদ্দেশ্য থকা। উদ্দেশ্যহীন জীৱন অতিশয় যন্ত্ৰণাদায়ক। সি মৃত্যুৰ কাৰণে কষ্টকৰ দীঘলীয়া প্ৰতীক্ষাৰ বাহিৰে আন একো নহয়।[৪]
  6. জীৱন মানেই সুখ আৰু দুখৰ সমষ্টি। দুখৰ কাৰণে দুখ কৰি লাভ নাই, কাৰণ দুখৰ অবিহনে সুখৰ ধাৰণা কৰা অসম্ভৱ।[৫]
  7. লেখক হোৱাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আশীৰ্বাদটো হ'ল এয়েই যে লেখকে সকলো যন্ত্ৰণাক ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে লেখালৈ, আৰু তাকে কৰি তেওঁ যন্ত্ৰণাৰ উৰ্ধ্বলৈ আৰোহণ কৰে।[৬]
  8. গৰ্ভৱতী তিৰোতাৰ যেতিয়া প্ৰসৱৰ সময় হয় তেতিয়া তেওঁ যন্ত্ৰণাৰ ভয়ত সন্তানৰ জন্মক বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰে। সকলো লেখকৰে শ্ৰম-কষ্ট গৰ্ভিনীৰ জন্ম-যন্ত্ৰণাৰ লগতে তুলনীয়। কিন্তু এই সত্য প্ৰযোজ্য কেৱল সেইসকল লেখকৰ ক্ষেত্ৰতহে— যিসকলৰ প্ৰকৃত সৃষ্টিৰ শক্তি আছে।[৭]
  9. যি মৃত্যুৱে জীৱনৰ সমস্ত উদ্যম, সাধনা আৰু বাসনাৰ আচম্বিতে অন্ত পেলাই দি জীৱনটোক অৰ্থহীন কৰি তোলে, মানুহে সেই মৃত্যুৰ ৰহস্য কেতিয়াও উদ্‌ঘাটন কৰিব নোৱাৰিব।[৭]
  10. যি সকল লোকে ভালপোৱাতকৈ শ্ৰদ্ধাক বেছি মূল্য দিয়ে তেওঁলোকেই সমাজৰ প্ৰকৃত মঙ্গল সাধন কৰে।[৭]
  11. সুখ নিৰ্ভৰ কৰে ঘাইকৈ সন্তুষ্টিৰ ওপৰত। সন্তুষ্টি আৰু আনন্দ দুয়োটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ বস্তু। যি মানুহে কেৱল আনন্দ বা কামনাতৃপ্তিৰ অন্বেষণ কৰে তেওঁৰ সেই অন্বেষণৰ কোনোদিনে অন্ত নপৰে। অৱশেষত সি পৰ্যবসিত হয় চৰম অৱসাদ আৰু হতাশাত। আনহাতে, সন্তুষ্টি হ'ল এনে এটা হৃদয়ানুভূতি - যিটোৱে মানুহে কৰা সকলো কামকে এটা অৰ্থ দিয়ে আৰু সি পূৰণ কৰে একান্ত মানৱীয় প্ৰয়োজনবোৰ।[৮]
  12. মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰশ্ন আৰু ডাঙৰ ৰহস্যটো হ'ল মৃত্যু। মৃত্যুৰ গুৰুত্ব ঈশ্বৰতকৈয়ো বেছি, কাৰণ মৃত্যু নথকা হ'লে মানুহৰ ইমান বেছি ঈশ্বৰ-জিজ্ঞাসা হ'লহেঁ‌তেননে নাই সেই বিষয়ে নিশ্চয় সন্দেহৰ অৱকাশ আছে।[৮]
  13. মানুহে যেতিয়া কেৱল জ্ঞানলাভৰ আনন্দৰ কাৰণেই জ্ঞান বিচাৰে আৰু তাৰ বিনিময়ত একো পাৰ্থিৱ প্ৰতিদান নিবিচাৰে, তেতিয়া মানুহে জ্ঞানৰ অন্বেষণৰ পথত কেতিয়াও থমকি ৰ’বলগা নহয়।[৯]
  14. মানুহে সকলো সময়তে কিবা নহয় কিবা এটা কামত ব্যস্ত হৈ থাকিব লাগে- কাৰণ একমাত্ৰ কামেইহে মানুহৰ জীৱনটোক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি ৰাখিব পাৰে।[৯]
  15. নৈৰ সোঁতে যেনেকৈ তাৰ বুকুত পৰি থকা শিলবোৰক অকণ অকণকৈ মিহি কৰে বা সেইবোৰক নতুন ৰূপ দিয়ে, সেইদৰে চামে চামে মানুহে অবিৰাম ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ ভাষাৰ শব্দবোৰক মিহি কৰে বা সেইবোৰক ন ন ৰূপ দিয়ে।[৯]
  16. কামেই হ'ল জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠতম উপাসনা।[১০]
  17. মানুহৰ চকুৰ আগত যেতিয়ালৈকে এক বা একাধিক বিকল্প সম্ভাৱনাৰ পথ মুকলি হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে মানুহে আশা হেৰুৱাই নেপেলায়।[১১]
  18. প্ৰত্যেক মানুহৰ নিজস্ব জীৱনটো একো একোটা নিৰ্জন দ্বীপ, সহানুভূতিৰ নাৱত উঠি সি অন্যান্য দ্বীপলৈ অহা-যোৱা কৰে। কেনেবাকৈ সেই নাও অচল হৈ সি যদি নিজৰ দ্বীপ এৰিব নোৱাৰা হয় বা ধুমুহাৰ কোবত সমুদ্ৰতে নাও ডুবি যায়, বাহিৰৰ সমস্ত দ্বীপমালাৰ লগত তাৰ যোগসূত্ৰ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে, কেৱল আপোন-মনৰ মুখামুখি হৈ সি তেতিয়া যি ধৰণৰ আচৰণ কৰে, আনৰ চকুত সিয়েই পাগলামি।[১২]
  19. জীৱনটোক ভাল কৰিবলৈ আমি যি উপায়েই অৱলম্বন নকৰোঁ কিয়, সকলোবোৰ উপায়ৰ লক্ষ্য মাত্ৰ এটাঃ এটা নিৰোগ, নিৰুদ্বেগ, শান্তিপূৰ্ণ জীৱন।[১৩]
  20. জীৱনৰ বেছিভাগ ব্যৰ্থতা আৰু প্ৰতিভাৰ কৰুণ অপচয়ৰ মূলতেই হ'ল এলাহ। [১৩]
  21. মই এই কথা বিশ্বাস কৰিবলৈকো ভয় নকৰিম যে মই পৃথিৱীখনক যিমানখিনি দিম, পৃথিৱীয়েও মোক সিমানখিনিয়েই দিব। [১৩]
  22. মৃত্যুৰ পিছত ব্যক্তিসত্তাৰ কিবা এটা অবশেষ থাকে বুলি বিশ্বাস নকৰিলে৷ মানুহৰ জীৱনত ধৰ্মৰ প্ৰয়োজন প্রায় শূন্য হৈ পৰে৷

হোমেন বৰগোহাঞি সম্পৰ্কে বিভিন্নজনৰ উক্তি[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]

উত্‍স[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]

  1. ১.০ ১.১ প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা; প্ৰথম প্ৰকাশ: মে', ১৯৯৪
  2. আমাক কিতাপ লাগে; প্ৰথম প্ৰকাশ: জানুৱাৰী, ১৯৯৩
  3. জীৱনৰ সাধনা; প্ৰথম প্ৰকাশ: ডিচেম্বৰ, ১৯৯৪
  4. মোৰ জীৱনত ঈশ্বৰ; প্ৰথম প্ৰকাশ: ডিচেম্বৰ, ২০১৮
  5. বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভূতি; প্ৰথম প্ৰকাশ: ডিচেম্বৰ, ২০০০
  6. কিতাপ, মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ সংগত; প্ৰথম প্ৰকাশ: অক্টোবৰ, ২০০৮
  7. ৭.০ ৭.১ ৭.২ আত্মানুসন্ধান; প্ৰথম প্ৰকাশ: ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৮৮
  8. ৮.০ ৮.১ মোৰ টোকাবহীৰ পৰা, নিয়মীয়া বাৰ্তা
  9. ৯.০ ৯.১ ৯.২ আত্ম দীপো ভৱ; প্ৰথম প্ৰকাশ: ডিচেম্বৰ, ১৯৯৬
  10. নিয়মীয়া বাৰ্তা, ১৩ মে', ২০২১
  11. নিয়মীয়া বাৰ্তা, ২২ মে', ২০২১
  12. হোমেন বৰগোহাঞি (ডিচেম্বৰ, ১৯৯৫)। সুবালা। গুৱাহাটী। ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট'ৰচ্। ISBN: 81-86494-12-X
  13. ১৩.০ ১৩.১ ১৩.২ সুস্থ দেহত সুস্থ মন, হোমেন বৰগোহাঁই

বাহ্যিক সংযোগ[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]

:w:
Commons
ৱিকিমিডিয়া কমন্সত সম্বন্ধিত মিডিয়া: