নীল প্ৰজাপতি (গ্ৰন্থ)

নীল প্ৰজাপতি অসমীয়া গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ এখন সমাজকেন্দ্ৰিক উপন্যাস।

উদ্ধৃতিসমূহ

মানুহ কিমান অবোধ আৰু মূৰ্খ, যি অমৃতপান কৰিও সন্তুষ্ট হ’ব নোখোজে!
জোনৰ পোহৰ আৱৰ্জনাতো পৰে, নিৰ্মল পানীতো পৰে।
সংসাৰ এখন যেতিয়া কাৰোবাৰ বাবে বন্দিত্ব হৈ পৰে, তেওঁক বন্দী কৰি ৰখাৰ অধিকাৰ কাৰো নাই।
বিবাহ এক মানসিক নিৰাপত্তা, বুজাবুজিৰ চুক্তি।
ভালপোৱা বিষয়টোৱেই সাময়িক। প্ৰকৃতিয়ে সমানে সদায় যিদৰে বৰষুণ নিদিয়ে, ৰ’দ নিদিয়ে, সেইদৰে আজীৱন সমানে ভালপোৱাও নাথাকে। তাৰতম্য ঘটে।
জীৱনে আমাক চলায়, জীৱনক চলোৱা মানুহ বৰ কম।
আকাশৰ বেলিটো সদায় পৃথিৱীৰ সকলো নৃশংসতা, নিষ্ঠুৰতাৰ সাক্ষী, সেইবুলি জানো পিচদিনা নতুন হৈ, নতুন আশাৰে সূৰ্য ওলাই নাহে!
ছিৰিৰে কেৱল উধাই যোৱাটোৱেই গতি নহয়, থমকি ৰৈ পৃথিৱীখনৰ সৌন্দৰ্য বুটলি ল’ব নাজানিলে এই গতিৰ শেষত মাথোঁ শূন্যতা থাকে।
মানুহৰ জীৱনটোও খালী হৈ যোৱা কোঠাৰ দৰে, পৰিস্থিতিয়ে পূৰ্ণতা আনে আৰু শূন্যতাও দিয়ে।
মানুহ আৱেগিক, অৰ্থনৈতিক যি কাৰণতেই নহওক, আনৰ ওচৰত প্ৰয়োজনতকৈ বেছি নিৰ্ভৰশীল হোৱাটো ভাল কথা নহয়।
লতাবোৰ বগাই যিদৰে সুৰুযমুখী হয়, সেইদৰে সুৰ শিল্পীমুখী হয় আৰু শিল্পী সুৰমুখী।
সাঁতুৰিব জনা মানুহে পানী নেদেখাকৈ বহু বছৰ থাকিব পাৰে, কিন্তু পানীত পৰিলেই সাঁতুৰিব পাৰে।
তীব্ৰবেগী সময়বোৰে মানুহৰ জীৱনৰ হিচাপ লৈ নাথাকে, সময়ৰ হিচাপ ৰাখে মানুহে।
মানুহৰ জীৱনত কিয়বোৰৰ উত্তৰ কাহানিও নাথাকে। মাত্ৰ ঘটি যায় সকলো।
মানুহৰ জীৱনত কোনো ঘটনা, ঘোষণা দি নঘটে।