বি আৰ আম্বেদকাৰ

ড° ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ (ইংৰাজী: Bhimrao Ramji Ambedkar) (১৮৯১-১৯৫৬) এজন ভাৰতীয় আইনজ্ঞ, ৰাজনৈতিক নেতা, দাৰ্শনিক, বুৰঞ্জীবিদ, অৰ্থনীতিবিদ, শিক্ষক তথা লেখক আছিল। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সভাত প্ৰথম আইন মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৩০-৩১ আৰু ১৯৩১-৩২ চনত প্ৰথম ঘূৰণীয়া মেজমেলত তেওঁ অনুন্নত জাতিৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। বোম্বাই বিধান সভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁ যুটীয়া সংসদী কমিটীৰ সদস্য নিযুক্ত কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্য হৈ লাঠ গৱৰ্ণৰ কাৰ্যকৰী কাউন্সিলৰ শ্ৰম মন্ত্ৰী নিযুক্ত হৈছিল। ভাৰতীয় সংবিধান সভাৰ সদস্য আছিল আৰু ১৯৪৭ চনত তেওঁ সংবিধান খচৰা প্ৰস্তুতি কমিটীৰ সভাপতি হৈছিল আৰু ভাৰতীয় সংবিধান ৰচনা কৰিছিল।

২০১২ চনত History TV আৰু CNN-IBN চেনেলে দেশজুৰি চলোৱা এটা সমীক্ষাত তেখেতক "শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয়" হিচাপে বাছনি কৰা হৈছিল। ১৯৯০ চনত তেখেতক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰত-ৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

সাগৰৰ লগত মিলি গৈ নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাই পেলোৱা পানীৰ টোপালৰ দৰে নহয়, মানুহে যিখন সমাজত বাস কৰে তাত নিজৰ সত্ত্বা হেৰুৱাব নোৱাৰে। মানুহৰ জীৱন স্বাধীন। তেওঁৰ জন্ম কেৱল সমাজৰ বিকাশৰ বাবে নহয়, নিজৰ আত্মাৰ বিকাশৰ বাবেই।

যেতিয়ালৈকে আপুনি সামাজিক স্বাধীনতা লাভ নকৰে, তেতিয়ালৈকে আইনে যি স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে, আপোনাৰ বাবে কোনো লাভ নাই।

মহিলাসকলে যি অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে তাৰ দ্বাৰা মই এটা সম্প্ৰদায়ৰ অগ্ৰগতি জুখিছোঁ।

ভাৰত আৰু বাৰ্মাৰ ঐক্য কম মৌলিক নাছিল। ঐক্য যদি স্থায়ী চৰিত্ৰৰ হ’ব লাগে, তেন্তে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা হ’ব লাগিব আত্মীয়তাৰ ভাৱৰ ওপৰত, আত্মীয় হোৱাৰ অনুভৱত। চমুকৈ, আধ্যাত্মিক হ’ব লাগিব। ~ বি আৰ আম্বেদকাৰ

• প্ৰতিটো প্ৰগতিৰ নিজৰ খৰচৰ তহবিল থাকে আৰু ইয়াৰ বাবে ধন দিয়াসকলেহে সেই প্ৰগতি লাভ কৰিব পাৰিব।
• একোৱেই নিৰ্ভুল নহয়। কোনো বস্তুৱেই চিৰদিনৰ বাবে আৱদ্ধ কৰি ৰখা নহয়। সকলোবোৰ অনুসন্ধান আৰু পৰীক্ষাৰ আওতাত থাকে।
• আমেৰিকাত নিগ্ৰোসকলৰ দাসত্বৰ অন্ত পেলাবলৈ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই যথেষ্ট নাছিল সেয়া এক নিৰ্ঘাত সত্য। নিগ্ৰোসকলক সেই স্বাধীনতা দিবলৈ গৃহযুদ্ধৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, যি স্বাধীনতা খ্ৰীষ্টানসকলে তেওঁলোকক দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। খ্ৰীষ্টানৰ দায়িত্বত থকাসকলৰ নিৰ্ভৰশীলতাই দলসমূহক আগবঢ়াই নিবলৈ চেষ্টা কৰেনে?- এই প্ৰশ্নটোৰ ওপৰত বিবেচনা কৰিলে আমি বুজিব পাৰিম যে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই কিয় অস্পৃশ্য ধৰ্মান্তৰিত লোকৰ মৰ্যাদা বৃদ্ধি কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে।
• কমিউনিষ্টসকলে কয় যে সাম্যবাদ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ চূড়ান্ত উপায় দুটা। প্ৰথমটো হিংসা। ইয়াতকৈ কম একোৱেই বৰ্তমানৰ ব্যৱস্থাটোক ভাঙি পেলাবলৈ যথেষ্ট নহ’ব। আনটো হৈছে সৰ্বহাৰাৰ একনায়কত্ববাদ। নতুন ব্যৱস্থাটো অব্যাহত ৰাখিবলৈ ইয়াতকৈ কম একোৱেই যথেষ্ট নহ’ব৷
• মোৰ ব্যক্তিগত মতামত যে মহাপুৰুষসকলে নিজৰ দেশৰ বাবে বহুত সেৱা আগবঢ়ায় যদিও কিছুমান সময়ত তেওঁলোক নিজৰ দেশৰ প্ৰগতিৰ ক্ষেত্ৰতো এক বৃহৎ বাধাৰ সৃষ্টি কৰে। ৰোমান ইতিহাসৰ এটা ঘটনা এই উপলক্ষে মোৰ মনলৈ আহে। যেতিয়া জুলিয়াছ ছিজাৰক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হ’ল আৰু এই বিষয়ে চিচেৰোক খবৰ দিয়া হ’ল, তেতিয়া চিচেৰোৱে দূতসকলক ক’লে, “ৰোমানসকলক কওক যে তেওঁলোকৰ স্বাধীনতাৰ সময় আহি পৰিছে।” মিষ্টাৰ গান্ধীৰ হত্যাৰ বাবে অনুশোচনা কৰিলেও তেওঁৰ হৃদয়ত ছিজাৰৰ হত্যাকাণ্ডৰ ওপৰত চিচেৰোৱে প্ৰকাশ কৰা আৱেগৰ প্ৰতিধ্বনি বিচাৰি নাপালে। মিষ্টাৰ গান্ধী এই দেশৰ বাবে ইতিবাচক বিপদ হৈ পৰিছিল। তেওঁ সকলো মুক্ত চিন্তাক শ্বাসৰুদ্ধ কৰি পেলাইছিল। তেওঁ কংগ্ৰেছক একেলগে ধৰি ৰাখিছিল, যিটো সমাজৰ সকলো বেয়া আৰু স্বাৰ্থপৰ উপাদানৰ সংমিশ্ৰণ, যিয়ে গান্ধী ডাঙৰীয়াক প্ৰশংসা আৰু চাতুৰী কৰাৰ বাহিৰে সমাজৰ জীৱন পৰিচালনা কৰা কোনো সামাজিক বা নৈতিক নীতিৰ ওপৰত একমত হোৱা নাছিল। এনে এটা সংস্থা এখন দেশ শাসন কৰিবলৈ অযোগ্য। বাইবেলে কোৱাৰ দৰে ‘যে কেতিয়াবা বেয়াৰ পৰা ভাল ওলায়’, তেনেকৈয়ে মই ভাবোঁ যে মিষ্টাৰ গান্ধীৰ মৃত্যুৰ পৰা ভাল ওলাব। ই মানুহক ছুপাৰমেনৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত কৰিব, ই তেওঁলোকক নিজৰ বাবে চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব আৰু ই তেওঁলোকক নিজৰ যোগ্যতাৰ ওপৰত থিয় দিবলৈ বাধ্য কৰিব।
• যদি হতাশ শ্ৰেণীবোৰে ইছলাম বা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত যোগদান কৰে তেন্তে তেওঁলোকে কেৱল হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা ওলাই যোৱাই নহয়, হিন্দু সংস্কৃতিৰ পৰাও ওলাই যায়...ধৰ্মান্তৰকৰণৰ পৰিণতিয়ে সামগ্ৰিকভাৱে দেশখনৰ কি কৰিব সেয়া মনত ৰখা দৰকাৰ। ইছলাম বা খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে হতাশগ্ৰস্ত শ্ৰেণীক অনা-ৰাষ্ট্ৰীয় কৰি তোলা হ’ব।
• সাগৰৰ লগত মিলি গৈ নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাই পেলোৱা পানীৰ টোপালৰ দৰে নহয়, মানুহে যিখন সমাজত বাস কৰে তাত নিজৰ সত্ত্বা হেৰুৱাব নোৱাৰে। মানুহৰ জীৱন স্বাধীন। তেওঁৰ জন্ম কেৱল সমাজৰ বিকাশৰ বাবে নহয়, নিজৰ আত্মাৰ বিকাশৰ বাবেই।
• ভাৰতৰ সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে, ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদে এক নতুন মতবাদ গঢ়ি তুলিছে যাক সংখ্যালঘুসকলক শাসন কৰাৰ বাবে সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ ইচ্ছানুযায়ী সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ ঐশ্বৰিক অধিকাৰ বুলি ক’ব পাৰি। সংখ্যালঘুৰ ক্ষমতা ভাগৰ যিকোনো দাবীক সাম্প্ৰদায়িকতা বুলি কোৱা হয়, আনহাতে সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ দ্বাৰা সমগ্ৰ ক্ষমতাৰ একচেটিয়া অধিকাৰক জাতীয়তাবাদ বোলা হয়। এনে ৰাজনৈতিক দৰ্শনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈ সংখ্যাগৰিষ্ঠই সংখ্যালঘুসকলক ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ অংশীদাৰ হ’বলৈ দিবলৈ সাজু নহয় আৰু তেওঁলোকে কৰা কোনো চুক্তিক সন্মান কৰিবলৈও ইচ্ছুক নহয়... এই পৰিস্থিতিত সংবিধানত সন্নিৱিষ্ট অনুসূচিত জাতিসমূহৰ অধিকাৰ থকাৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় বাকী নাই।
• মানুহৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য স্বাধীনতা, সমতা আৰু ভ্ৰাতৃত্ব লাভ কৰা।
• অৰ্থনীতিৰ স্থিৰতা এখন দেশৰ উন্নয়নৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
• অস্পৃশ্যতা মানবতাৰ ওপৰত এক ডাঙৰ কলংক।
• সংখ্যালঘু সকলৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত নোহোৱাকৈ গণতন্ত্ৰ শক্তিশালী নহয়।