প্ৰেমচন্দ

প্ৰেমচন্দ (হিন্দী: प्रेमचंद) হিন্দী আৰু উৰ্দু ভাষাৰ লোকপ্ৰিয় গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক তথা সমালোচক আছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম আছিল ধনপত ৰায় শ্ৰীবাস্তৱ। তেওঁ সেৱাসদন, প্ৰেমাশ্ৰম, ৰংগভূমি, নিৰ্মলা, গবন, কৰ্মভূমি, গোদান আদি জনপ্ৰিয় উপন্যাস তথা কফন, পূস কী ৰাত, পঞ্চ পৰমেশ্বৰ, বড়ে ঘৰ কী বেটী, বুঢ়ী কাকী, দো বৈলো কী কথা আদি তিনিশতাধিক গল্পৰ ৰচক। তেওঁ হিন্দী পত্ৰিকা জাগৰণ তথা সাহিত্যিক পত্ৰিকা হংসৰ সম্পাদক তথা প্ৰকাশক আছিল। আদৰ্শোন্মুখ যথাৰ্থবাদ প্ৰেমচন্দৰ সাহিত্যৰ মুখ্য বিশেষত্ব। হিন্দী গল্প-উপন্যাসৰ ক্ষেত্ৰত ১৯১৮ ৰ পৰা ১৯৩৬ চনৰ এই কালছোৱাক 'প্ৰেমচন্দ যুগ' হিচাপে জনা যায়।

উদ্ধৃতি

1. অহংকাৰেৰে বহুত ফুলিব পাৰে,
   কিন্তু ফল দিব নোৱাৰে।
2. মন এক কাপুৰুষ শত্ৰু যি সদায় পিছফালৰ পৰা আক্ৰমণ কৰে।
3. যি শিক্ষাই দুৰ্বলক অত্যাচাৰ কৰিবলৈ শিকাই, যি শিক্ষাই আমাৰ ভূমি আৰু পৃথিৱীখনক দাসলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে, যি শিক্ষাই মানুহক সুখৰ মাতাল কৰি তোলে, যি শিক্ষাই আনৰ তেজ চুহি শকত হ’বলৈ শিকাই, সেই শিক্ষাই শিক্ষা নহয়।

প্ৰেমচান্দৰ বিষয়ে

• প্ৰেমচান্দৰ কাহিনীৰ প্ৰভাৱ মিশ্ৰিত। আজিৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা সহজেই অনুমান কৰিব পাৰি যে তেওঁৰ নাৰীত্বৰ আদৰ্শই পিতৃতান্ত্ৰিক পৰিয়ালত নাৰীৰ অবিৰত অধীনস্থতাৰ আধাৰ হৈ পৰিছে।
• তদুপৰি প্ৰেমচান্দক বিচ্ছিন্নভাৱে দেখা পোৱা নাযায়। তেওঁক ঔপনিৱেশিক ব্যৱস্থাৰ প্ৰেক্ষাপটত স্থান দিব লাগিব (যিটোৱে ৰাজনৈতিক চাপৰ উপৰিও সাম্ৰাজ্যবাদী পৰিকল্পনাৰ অংশ হিচাপে সাংস্কৃতিক বিজয় সাধন কৰাৰ লক্ষ্য লৈছিল), যিটো প্ৰেমচান্দৰ লেখাৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ আছিল। এই সংঘাতৰ প্ৰতি যিকোনো সঠিক সঁহাৰিৰ বাবে নতুন আৰু পুৰণি দুয়োটাৰে বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ মিশ্ৰণৰ প্ৰয়োজন আছিল।
  • ওপৰত দুটা উক্তি চাৰু গুপ্তাই তেওঁৰ ৰচনা “প্ৰেমচান্দৰ গল্পত মহিলাৰ চিত্ৰণ: এক সমালোচনা”ত ("Portrayal of Women In Premchand’s stories: A critique”) লিখা।
• কোনোবাই যদি কেতিয়াবা সাম্প্ৰদায়িক অনুভূতিৰ উচটনি দিব পৰা কিবা কাম কৰিছিল, তেন্তে প্ৰেমচান্দে ঘটনাটোক দমন কৰাই নহয়, এনে মতভেদবোৰৰ মূল গুৰিও নিৰ্মূল কৰিবলৈও চেষ্টা কৰিছিল। উচ্চ-নীচ, হিন্দু-মুছলমান, অস্পৃশ্যতা আদি ধাৰণাবোৰ তেওঁৰ বাবে ঘৃণনীয় আছিল।
  • When he was superintendent of the schools boarding house of the National School quoted in "Munshi Premchand: The Voice of Truth", page =1915.