সত্যজিৎ ৰায়

১৯৯৭ চনত সত্যজিৎ ৰায়

সত্যজিৎ ৰায় (২ মে', ১৯২১ – ২৩ এপ্ৰিল, ১৯৯২) আছিল কুৰি‍ শতিকাৰ অন্যতম এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক আৰু লেখক। তেওঁ মাণিকদা নামেৰে জনপ্ৰিয় আছিল। বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবি, তথ্যচিত্ৰ আৰু চুটি ছবিকে ধৰি সত্যজিৎ ৰায়‍ে সাতত্ৰিশখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল।“অপু ট্ৰিলজি” ক্ৰমে পথেৰ পাঁচালি, অপৰাজিতা, অপুৰ সংসাৰ তেওঁৰ অন্যতম কীৰ্তি। ইয়াৰ ভিতৰত তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ পথেৰ পাচলি (১৯৫৫) বিশ্বজুৰি বিশেষ সন্মান লাভ কৰে আৰু ভাৰতীয় বাস্তৱধৰ্মী চিনেমাৰ নতুন যুগ আৰম্ভ কৰে। ১৯৯২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা ভাৰতৰত্ন লাভ কৰে ৷

উক্তি‍

• আটাইতকৈ মূল্যৱান আৰু একমাত্ৰ সমাধানবোৰ মানুহে নিজেই বিচাৰি উলিয়াব পাৰে।
• মৌলিক কাহিনী এটা লিখোঁতে ব্যক্তিগতভাৱে চিনাকি মানুহ আৰু চিনাকি পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে লিখোঁ। মই ১৯ শতিকাৰ কোনো কাহিনী লিখা নাই।
• চিত্ৰনাট্য লিখাৰ অভ্যাসক মই চখলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছোঁ। কোনটো গল্প চিনেমা নিৰ্মাণৰ বাবেই সৃষ্টি কৰা হৈছে সেইটো বিচাৰি উলিয়াই সেই গল্পটো মই নিজস্ব শৈলীত পুনৰ লিখিছিলোঁ, তাৰ পিছত মূল কাহিনীটোৰ লগত তুলনা কৰিছিলোঁ৷
• “চিনেমাৰ বিশেষ শক্তি হৈছে মানুহৰ মনৰ গভীৰ অনুভূতি ধৰি ৰাখি প্ৰকাশ কৰাৰ ক্ষমতা।”
• “সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ছবিসমূহ হৈছে সেইবোৰ, যিয়ে স্থানীয় কাহিনীৰ জৰিয়তে বিশ্বজনীন কথা ক’ব পাৰে।
• “শৈশৱৰ স্মৃতিসমূহে শিল্পীৰ ভিতৰখন গঢ়ি তোলে।”
• “তেওঁৰ ছবিসমূহ চিনেমাৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ গভীৰ আৰু হৃদয়স্পৰ্শী।”
• মই কেতিয়াও কল্পনা কৰা নাছিলোঁ যে মোৰ কোনো এখন ছবি, বিশেষকৈ পাথেৰ পাঁচালী, এই সমগ্ৰ দেশত বা আন দেশত মানুহে চাব। তেওঁলোকৰ যে আছে, ইয়াৰ ইংগিত যে, যদি আপুনি সাৰ্বজনীন অনুভূতি, সাৰ্বজনীন সম্পৰ্ক, আৱেগ আৰু চৰিত্ৰসমূহক চিত্ৰিত কৰিবলৈ সক্ষম হয়, তেন্তে আপুনি কিছুমান বাধা অতিক্ৰম কৰি আনৰ ওচৰলৈ যাব পাৰে, আনকি অবাঙালীৰ ওচৰলৈয়ো।