মেঘনাদ সাহা

মেঘনাদ সাহা (৬ অক্টোবৰ ১৮৯৩ – ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫৬) এজন ভাৰতীয় বাঙালী তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী। যদিও তেওঁ গণিত বিষয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল, তথাপিও তেওঁৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বহুতো গৱেষণা পত্ৰ আছে। তেওঁ তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত তাপ আয়নীয়কৰণ তত্ত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰা আয়নীয়কৰণ সমীকৰণবোৰ নক্ষত্ৰৰ ৰাসায়নিক আৰু ভৌতিক ধৰ্মৰ ব্যাখ্যাত উপযোগী। ভাৰতৰ পাৰমাণৱিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ আধুনিক গৱেষণাৰ বাবে তেওঁ ১৯৫০ চনত পশ্চিম বংগত সাহা ইনষ্টিটিউট অৱ নিউক্লিয়াৰ ফিজিক্স প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯২৭ চনত লণ্ডনৰ ৰয়েল ছ’চাইটিয়ে তেওঁক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ৰয়েল ছ’চাইটিৰ ফেলো হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে।

উদ্ধৃতিসমূহ

বিজ্ঞানীসকলৰ বিষয়ে‍ প্ৰায়ে অভিযোগ উত্থাপন হয় যে তেওঁলোক সাধুকথাৰ পৃথিৱীত বাস কৰে, বাস্তৱৰ মাটিত থিয় হৈ নিজৰ মনটোক অশান্তি দিবলৈ অনিচ্ছুক। মই নিজেও এটা ঘটনাৰ বাহিৰে ১৯৩০ চনলৈকে গজদন্ত মিনাৰত শৈশৱ কটালোঁ। কিন্তু আজিৰ সমাজত বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি আইন-শৃংখলাৰ দৰেই অপৰিহাৰ্য হৈ পৰিছে। ফলস্বৰূপে মইও লাহে লাহে ৰাজনীতিত সোমালোঁ, কিন্তু মূল কাৰণটো হ’ল মোৰ ভাল কামৰ জৰিয়তে নিজকে দেশৰ উন্নয়নৰ অংশ হিচাপে গঢ়ি তুলিব বিচাৰিছিলোঁ।
ডাৰউইন-আইনষ্টাইনৰ যুগত থিয় হৈ পাঁচ হাজাৰ সাতশ বছৰ আগতে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন বিষুৱ ৰেখাত সৃষ্টি হোৱা বুলি শুনিবলৈ পোৱাতকৈ অধিক অৰ্থহীন একো হ’ব নোৱাৰে। এই তাৰিখটোৱে‍ ইহুদীসকলৰ কোনো বিশেষ ধৰ্মীয় পৰিঘটনাৰ সাক্ষী নহয়, কোনো প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ কোনো বিশেষ অঞ্চলৰ ইতিহাসৰ কথাও সূচাব নোৱাৰে।