বাবা আমটে

বাবা আমটেৰ হস্তাক্ষৰ সম্বলিত পোষ্টকাৰ্ড

ডাঃ মুৰলীধৰ দেৱীদাস আমটে, জনপ্ৰিয়ভাবে বাবা আমটে (২৬ ডিচেম্বৰ, ১৯১৪ – ৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০০৮) দৰিদ্ৰ লোক, বিশেষকৈ কুষ্ঠ ৰোগত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ পুনৰ্বাসন আৰু সৱলীকৰণৰ কামত জড়িত অতি নিষ্ঠাৱান ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী আছিল। তেওঁ নিজৰ সকলো বিলাসী জীৱন-যাপন ত্যাগ কৰিলে। তেওঁ নিজৰ ধন-সম্পত্তি ত্যাগ কৰি ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰত কুষ্ঠৰোগী, অক্ষম লোক, সমাজৰ প্ৰান্তীয় শ্ৰেণীৰ লোকৰ চিকিৎসা আৰু পুনৰ্বাসনৰ বাবে তিনিখন আশ্ৰম স্থাপন কৰিছিল, যি পিছলৈ আনন্দবন নামে জনা গৈছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ সৈতে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজিবলৈ অহিংস পদ্ধতিও গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত কাৰাবন্দী হৈছিল। তেওঁ বহুতো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল যাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিশিষ্ট বঁটাসমূহ হ’ল: ৰমণ মেগছেছে বঁটা; ভাৰত চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ; আৰু গান্ধী শান্তি বঁটা

উদ্ধৃতি

1. মই নেতা হ’ব নিবিচাৰোঁ। মই এনে এজন হ’ব বিচাৰোঁ, যিয়ে অলপ তেলৰ টিন লৈ ঘূৰি ফুৰে আৰু যেতিয়াই কোনো পতিত হোৱা দেখে, সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়।

বাবা আমটে: এ ভিছন ফৰ নিউ ইণ্ডিয়া

1. মোৰ দৰেই পৰিয়ালবোৰত এক নিৰ্দিষ্ট নিৰ্দয়তা আছে। বাহিৰৰ জগতখনৰ দুখ-দুৰ্দশা নেদেখিবলৈ তেওঁলোকে শক্তিশালীভাবে বাধা দি ৰাখিছিল আৰু মই তাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিলোঁ।
2. বাগিচাখনত কেতিয়াও এটা বীজ ৰোপণ নকৰা মই, ধুনীয়া ফাৰ্ম হাউচৰ আৰাম উপভোগ কৰাৰ আশা কৰা হৈছিল, আনহাতে গোটেই জীৱন তাত কষ্ট কৰাসকলৰ মাত্ৰ আটাইতকৈ কুন্ধচ পঁজাটিত আছিল।
3. মই পোন্ধৰ মিনিট তৰ্ক কৰি পঞ্চাশ টকা লৈছিলোঁ, আনহাতে এজন শ্ৰমিকে বাৰ ঘণ্টাৰ কষ্টৰ বাবে মাত্ৰ তিনি চতুৰ্থাংশ টকাহে পাইছিল। সেইটোৱেই মোক খাই মাৰিছিল।
4. এজন ক্লায়েণ্টে স্বীকাৰ কৰিব যে তেওঁ ধৰ্ষণ কৰিছে, আৰু মোৰ পৰা দোষমুক্ত হোৱাৰ আশা কৰা হৈছিল। আৰু তাতোকৈ বেয়া কথাটো হ’ল যেতিয়া মই সফল হ’লোঁ, তেতিয়া মোৰ পৰা আশা কৰা হৈছিল যে মই উদযাপন পাৰ্টিত উপস্থিত থাকিম।(আদালতত এজন ধৰ্ষণৰ অভিযুক্তৰ পক্ষ লৈ)
5. গাঁৱৰ জীৱনৰ সেই অণুবীক্ষণিক দৃষ্টিভংগীয়ে মোক বাস্তৱৰ হৃদস্পন্দন শুনিবলৈ শিকাইছিল। মোৰ বাবে সাধাৰণ মানুহৰ সমাজখন এখন মুখাবিহীন সমাজ৷ তেওঁলোকে সেই ডাঠ মুখাখন লৈ নাযায়, যিটো পেছাদাৰী মানুহ, উচ্চ শ্ৰেণীয়ে পিন্ধে যাতে তেওঁলোকক ধুনীয়া আৰু ধুনীয়া দেখা যায়। বহু সময়ত তেওঁলোকে প্ৰকৃততে কি ভাবে আৰু অনুভৱ কৰে সেই কথা ক’বলৈ সাহস নকৰে।