চিত্তৰঞ্জন দাস
চিত্তৰঞ্জন দাস (ইংৰাজী: Chittaranjan Das )) (জন্ম ৫ নৱেম্বৰ, ১৮৭০ - মৃত্যু, ১৬ জুন ১৯২৫), জনপ্ৰিয়ভাৱে দেশবন্ধু (জাতিৰ বন্ধু) বুলি জনা যায়। তেওঁ আছিল ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, ৰাজনৈতিক কৰ্মী আৰু অধিবক্তা আৰু ভাৰতত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ সময়ছোৱাত বংগত স্বৰাজ পাৰ্টি (স্বাধীনতা দল)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-নেতা।
উদ্ধৃতি
[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]- মোৰ গোটেই আইনী কেৰিয়াৰত ৰাজনীতিতকৈ বেয়া ধৰণৰ অপৰাধীক লগ পোৱা নাই।[১]
১৯১৭
[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]- আমি পাহৰিব নোৱাৰো যে আমি এটা সাম্ৰাজ্যৰ মাজত বাস কৰোঁ, আৰু ইয়াত বহু বছৰ ধৰি বাস কৰি আহিছো। আমি পাহৰিব নোৱাৰো যে ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশ ক্ৰমান্বয়ে ওচৰ চাপি আহিছে, আৰু আমাৰ মাজত এক নতুন জাতীয়তাৰ উন্মেষ ঘটিছে— যি কেৱল বিভিন্ন প্ৰদেশকে নহয়, সমগ্ৰ ভাৰতকে সামৰি লৈছে; আৰু আমি পাহৰিব নোৱাৰো যে আমাৰ স্বাৰ্থ—আনকি আমাৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থও—আমাৰ আশা আৰু উচ্চাকাংক্ষা এই সাম্ৰাজ্যৰ স্বাৰ্থৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত।[২]
- ৰাম মোহন ৰায়ৰ দিনত যেতিয়া এই দেশত ইংৰাজী শিক্ষাৰ প্ৰচলন হৈছিল, তেতিয়া মহম্মেদানসকলে ইয়াক মানি লোৱা নাছিল...তেওঁলোকে ইংৰাজী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা নাছিল আৰু একে সময়তে তেওঁলোকৰ পিতৃয়ে যি সংস্কৃতি আগবঢ়াইছিল, তাৰ পৰা বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছিল। ফলত হিন্দুসকলে জীৱনত আগবাঢ়িল, চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰিলে, জীৱনত মানুহে মূল্য দিয়া বহু বস্তু পালে, মহম্মেদানসকলে সেইবোৰ নোহোৱাকৈয়ে থাকি গ’ল আৰু ক্ৰমান্বয়ে স্বাধীন আন্দোলনৰ সময়ত দুয়োটা জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মাজত এক প্ৰকাৰৰ বিচ্ছিন্নতা আহিল।[৩]
- মই মানি লওঁ যে প্ৰতিটো অঞ্চলৰ নিজস্ব স্বকীয় বৈশিষ্ট্য আছে, কিন্তু তাতোকৈ বেছি এই সকলোবোৰ ভিন্ন অঞ্চল এক উমৈহতীয়া সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই আছে... যদি সমগ্ৰ হিন্দু সমাজখন এনেদৰে আন্তঃসংযোগ আছে, তেন্তে আপুনি এইটোও বুজিব লাগিব যে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত বিয়পি পৰা মুছলমান সমাজখনো একে ধৰণেৰে আন্তঃসংযোগী। আৰু আমি পাহৰিব নালাগে যে এই দুটা মহান সংস্কৃতি একত্ৰিত হ’বই লাগিব; ফলত এনে এক মহান সংস্কৃতি হ’ব যিটো সম্পূৰ্ণ হিন্দু বা সম্পূৰ্ণ মুছলমান নহ’ব, বৰঞ্চ এই দুখন মহান সমাজৰ মিশ্ৰণ হ’ব। আৰু এইটোৱেই হৈছে ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ আদৰ্শ, যাক যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত সংৰক্ষণ আৰু সম্পূৰ্ণ বিকাশ কৰিব লাগিব।[৪]
১৯১৮
[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]- ভদ্ৰলোকসকল, আত্মশাসনৰ প্ৰস্তাৱত উত্থাপিত আপত্তিবোৰ বিবেচনা কৰিলে মোৰ ধৈৰ্য্য পাতল হ’বলৈ ধৰে। তেওঁলোকে কি কয়? তেওঁলোকে কয় যে আমি পৰ্যাপ্ত শিক্ষিত নহয় যে স্বশাসন কৰিবলৈ। মোৰ উত্তৰ: সেইটো কাৰ দোষ? যোৱা ১৫০ বছৰ ধৰি আপোনালোকে এই দেশত শাসন কৰি আহিছে, তথাপিও এই দেশৰ জনসাধাৰণক ইমান শিক্ষিত কৰাত সফল হোৱা নাই যে তেওঁলোকে নিজকে শাসন কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব।[৫]
১৯২১
[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]- স্বৰাজ মানে আমি নিজৰ ভিতৰতে জীয়াই থাকিব লাগিব, আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’ব লাগিব। মই আপোনালোকক কওঁ যে আজি আমি মহান দাস। আমাৰ ৰাজনৈতিক দাসত্বতকৈ আমাৰ অৰ্থনৈতিক দাসত্ব ডাঙৰ... প্ৰতি বছৰে মানচেষ্টাৰৰ পৰা ৬০ কোটি টকাৰ কাপোৰ আহে। ভাৰতৰ বাহিৰলৈ যোৱা এই ৬০ কোটি টকাৰ মূল্য দিব নালাগে। যদি কোনো গৃহস্থই দিনটোত এঘণ্টা বা দুঘণ্টা ঘূৰণীয়া যঁতৰৰ সূতা কটা কাম কৰে তেন্তে বছৰৰ শেষত তেওঁৰ পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজনীয় সকলো বস্তু থাকিব[৬]
উৎস
[সম্পাদনা কৰক | উৎস সম্পাদনা]- ↑ **Chittaranjan Das, quoted from Sri Aurobindo, ., Nahar, S., Aurobindo, ., & Institut de recherches évolutives (Paris). India's rebirth: A selection from Sri Aurobindo's writing, talks and speeches. Paris: Institut de Recherches Evolutives. 3rd Edition (2000). [১]
- ↑ Speech delivered at Dhaka on 11th October 1917. Source: Collected Works of Deshbandhu (with Bengali title but text in Bengali and English) edited by Manindra Dutta and Haradhan Dutta, Tuli Kalam, Kolkata. No copyright.
- ↑ Speech delivered at Barisal on 14th October 1917. Source: Collected Works of Deshbandhu.
- ↑ Speech delivered at Barisal on 14th October 1917. Source: Collected Works of Deshbandhu
- ↑ Speech delivered on 18th March 1918, at Rammurti’s pavilion at a meeting held to support the deputation to England. Source: Collected Works of Deshbandhu.
- ↑ Address delivered on 11th February 1921 at a meeting held in Maulana Mazhar-ul-Haq’s compound at Patna. Source: "Collected Works of Deshbandhu."